Ardiana S. Prishtina

Ardiana Shala Prishtina u lind në vitin 1983 në Prishtinë. Është autore e shkrimeve të ndryshme publicistike, kryesisht të botuara në bllogun “Sbunker”, në platformën online “Kosovo 2.0” dhe revistën për shoqëri e kulturë “Dialogplus”. Disa nga veprat e saja letrare janë botuar në shqip në antologjinë e poezisë “A dangerous method” (Albas, Tiranë 2015), në zinën letrare “Lirindja” (Prishtinë, 2018) dhe në antologjinë “Letërsia lëvizëse” (nga Alter Habitus, Prishtinë, 2018). Në gjuhën rumune me përkthim të Ardian Kyçykut një përmledhje e shkrimeve të saja është botur në “Poesis internațional” nr. 20 (Bukuresht, 2017) dhe në revistën kulturore e letrare “Haemus Plus” nr. I (Bukuresht, 2017). Ndërsa në gjuhën gjermane me përkthim të Zuzana Finger disa tekste të përzgjedhuna të saja anë botuar në serinë artistike “Das Zündblätchen” nr. 89 (Meissen, 2018), në revistën letrare “Ostragehege” nr. 90 (Dresden, 2018), në revistën letrare “Abëärts” nr. 31 (Berlin, 2019) dhe në revistën letrare “Der Maulkorb” nr. 25 (Dresden, 2019).

Nji pikë njeri

Kalova sot kah parku.
Aty në nji pikë njeri frymat përplasen mes vete
e naj zog m’kalon aq afër tue flatru
sa për nji moment i msheli sytë.
E tani un e ti ecim bashkë drejt Kodrës të Dillit.
Kodrës tonë. Mbrapa shpine qielli në prarim na bahet i kuqrremtë.
Lunë dilli me re. Lujna na me hijet
e kurrkund nji orakull me na kallxu
që mes këtyne pishave të Prishtinës jeta po na e lunë melodinë e fundit.
Asht zbutë i ftohti në frymën e agut
por zemra jeme hala struket prej mungesës tande
në pamjen e muzgut në këtë qytet
dhe në çdo qytet tjetër, gjithashtu.
Frymat përplasen çdo ditë mes vete në nji pikë njeri.
E tani naj zog m’kalon aq afër tue flatru
sa për nji moment i msheli sytë dhe t’mendoj përskej
e tani un e ti ecim bashkë drejt kodrave.

Nana

Nana jeme i ka pasë njizet e nandë vjet kur m’ka lind mu.
Në këtë moshë un e kam zbardhë natën
sa rrugëve të asfaltume të Prishtinës
tue lypë kot gjurmë të kambëve ngrehun zhag nëpër histori
sa rrugëve të kalldrëmit nëpër Berlin
tue i numru pllakat përkujtimore të njerzve të deportuem
në Konzentrationslager.
Lexo nji e shih dy. Shih dy e numro gjashtë milion.
Thartina në bark tue u munu me i blu lëvoret e copave të limonit
me shijen e gotave të lanuna mas në pështymë.
Nji shije filozofike tue e shnoshë botën.
Aq sa mundet me shnoshë nji pse e nji qysh?
E kam pvetë disa herë nanën teme:
A je konë e lumtun?
A je gzu përnime?
A mos jam nji djal që s’u ba?
Mas dy çikave në rend vendi jem m’ka msu
që kjo asht nji pytje legjitime.
Nuk asht në fakt pytje, aq sa asht
heshtje që veshet me emna.
Kam mujtë me e pasë emnin Shkurte.
Me i ra shkurt çikave. Ky asht kuptimi i emnit.
Më siguroi nana, e lumtun ka qenë
dhe e frikësume prej brishtësisë tande moj çikë, m’tha
Je konë shum e vogël, e imë.
Aq e vogël sa s’kishe za as me kajtë.
Thojsha, a rritesh najherë.
T’kapsha kadale se u tutsha po të lëndoj.
Të pastrojsha kadale se u tutsha po të lëndoj.
Të vesh’sha kadale se u tutsha po të lëndoj.
Të ushqejsha kadale se u tutsha po të lëndoj.
Të dojsha shum. E qe, u rrite.
Sot e kësaj dite brenda meje
nji za që s’del ngërthehet në brishtësinë e vet.
Tue e ditë që anej derës të këtij qenefi
ku jam mshefë me kajtë
më pret gjini i saj.
Shpesh thom, a rritem najherë.
Kjo nuk asht nji poezi me kallxu që nana jem u konë
grue ma e fortë se naj grue tjetër.
Kjo asht nji poezi ku un e nana jeme jemi nji. Si çdo grue.
Ajo rriti shtatë fëmijë.
Dhe punoi.
Dhe mbajti shpinë e
në shpinë mbajti nji kulturë të lashtë
të cilën me çdo lodër
me çdo andërr
me çdo kangë
më tha
shkele çika jeme.
Vjen nji moshë te dyjave dhambtë kanë me na ra njisoj.
Kena me hangër përshesh nëse nuk harrojna që jena untë.
Dhe kena me e shiju
me çdo ushtimë të frymëmarrjes
me çdo kërsimë të eshnave
me çdo andërr që vjen si vegim
nji kulturë të lashtë
tue dhanë shpirt nën kambët tona.
Në hijet e saja mbrojtëse
un u bana në të drejten teme nji grue
e fortë
pa fëmijë
akullnajat e antarktikës
tue mu shkri në prag të derës
e fluska fluska
tue mi çu në ajër
nji herë krahët
tani kambët.
Blup!
Gati
gati e preka yllin
para se me u ba
peshë
që i bjen tokës në prehën
e çohet
shkund gujtë
kurrgja s’u ba, thot
dhe tue i kërkue falje tokës
niset me e gjetë nji copë tokë
të pa grithun prej gujve të saj.

Ku shkojnë njerëzit

Ku shkojnë njerëzit kur shkojnë?
E këqyri nji pikturë që kisha mujtë me e ba edhe un.
Bota asht plot piktura që kisha mujtë un me i ba.

Në bisht të pikturës
kryet e tij
tue u shkund
herë poshtë
herë naltë.
Kryet që dashunoj ma ka përbi muzika.
Njerëzit shkojnë.

Ku shkojnë njerëzit kur shkojnë?
Netëve të vona a e dijnë që ajri asht i ndotun?
A e dijnë qysh mrrihet dilli pa e ndotë pak
buzën
guhën
frymën
udhëve të qytetit pa lumë?
Un rri. E këqyri.

Të kujt janë gujat e dimnit në varrëset e qoshit
ku ban vetëvrasje nji mendim në gotën me gjin
që erdh gabim me akull?
Un e dashta pa akull.

Ku shkonë njerëzit kur shkojnë?
A e dijnë njerëzit që ka akull që shkrihet shpejt
e ka akull që nuk shkrihet kurrë
ka akull që nuk e ke lypë
e e pagunë me gjak?

Ku shkojnë njerëzit kur shkojnë?
Netëve të vona
andrrave që avullohen në zhurmat e nji pritjeje të vetkuptueshme.
Nesër. Nji ditë që s’kujtohet për guximet e natës.
Shpirtin e lirë.
Shijen e shikimeve.
Të ftohtin e gotave ku kanë prek shum buzë kush e di të kujt.
Por s’quhet puthje. Un rri.
Këqyri. Numroj. Ritmnin. Që e gaboj.
Në mendjen tem asht perfekt.
Bota duhet me e kajtë mungesën e muzikës tem.

Ku shkojnë njerëzit kur shkojnë?
A takohen nesër në grimcat e njajta
të pluhunit
të dheut
të fjalëve
që i ngrejnë zhag
si fëtyrë? Un rri.

Secili ka zhdukjet e veta intime.

Mas vetës veç i fundit nuk e len askend me u çuditë
ku shkojnë njerëzit kur shkojnë.
Në disa gota ikjet njerëzit i bajnë dorë për dore
edhe nëse nuk shkojnë kurrkund. Un rri.

Bunës mjegullën me ja pi

Ishte koha e çvirgjërimit.
Rryma u nalke në kohë e pa kohë.
Shum qirinj janë dhezë për shpirt të kurrkujt veç për lugën e gojës.
Për gotat e çume posht tue andrru nëpër terr
deshun e të lagun deri në palcë me njersë dashnie për jetën –
tue numru të ardhmen në lirinë e nxanun peng si mur: UÇK mos e prek!
Nesër kena me u çue me i prekë krejt muret
e me i pshtu Rozafat prej legjendave nji kah nji: Bunës mjegullën me ja pi.
Nesër kena me çue dashni në pikë të ditës
deri sa terri t’na mlon me yje e i prekim pa zot mi krye
deri në shpërthim si me i pasë lëkurë –
me afsh goje tue ja shkri njani tjetrit krahët e paqes.
Ishte koha e çvirgjërimit.
Rryma u nalke në kohë e pa kohë.
Shum qirinj janë dhezë për shpirt të kurrkujt veç për shurrë.
Shum njerëz janë ba vet qirinj me u shue e ba flakë
e dritën me e lanë veç amanet.
Ishte koha çvirgjërimit.
Por dy herë nuk çvirgjërohet as mish as shpirt.
Nesër duhet me u çue me e mbajtë bashkë
peshën e randë të tamlit.
Në gojat e thata e të harrume andej fatit
po pret nji fjalë e ambël –
me e ni.

Bulëzat

vlora konushevci View All →

Bloggere, nane, profesioniste ne marredhenie me publikun, perkthyese, agjent sekret shhhhtttt

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: