Eleana Zhako

Eleana është diplomuar për gjuhë shqipe dhe letërsi në Fakultetin e Historisë dhe të Filologjisë, në Universitetin e Tiranës; ka kryer fakultetin për Studime Europiane dhe Ndërkombëtare në Universitetin Panteion të Shkencave Sociale e Politike të Athinës. Më pas është specializuar për të Drejtën e Mjedisit dhe Energjisë, në Universitetin Katolik të Leuvenit në Belgjikë. Ka punuar në Bruksel, për një periudhë, në institucionet e Bashkimit Europian, si asistente e eksperte në fushën e mjedisit dhe energjisë, diplomacisë dhe integrimit të Shqipërisë në Bashkimin Europian.
Gjatë viteve të fundit është angazhuar kryesisht me projekte kulturore në Shqipëri dhe Greqi. Është në vitin e fundit të specializimit për Studime Teatri, në Universitetin e Hapur të Qipros. Aktualisht jeton në Bruksel.
Autore e një sërë artikujsh kulturorë, tregimesh të shkurtra, esesh, Eleana Zhako është edhe përkthyese e autorëve të ndryshëm, shqiptarë e grekë.
Përkthime nga shqipja në greqisht: Ndërhyrjet e Z. Shyti nga Ardian Vehbiu; Fluturimi mbi Teatrin Kombëtar të Kosovës nga Jeton Neziraj; Virgjëresha e Betuar nga Elvira Dones, Festivali Kulturor i Athinës.
Nga greqishtja në shqip ka përkthyer veprën “Vdes siç vdes një vend” të Dimitris Dimitriadis, Zenit (2015), që u vu në skenën e Teatrit Kombëtar, Tiranë, në shtator 2017. Ajo shkruan edhe poezi.

Pa titull

Zëvendësova fjalën shpirt
me dritare
dritaren
me perden
perden
me natën
natën
me natën pa hënë.

Genesis

Kur të linda pandeha se të kisha lindur më parë,
ose që të lindja vazhdimisht,
që të mbarsja në gjithë jetët e shkuara,
në qumështin mëkues të nënës sime ishe ti,
në shtratin metalik të një mëme tjetër,
asaj që e thërrisnim Nënëmadhe, ishe ti;
kur përpiqesha të ngrohja shputat e ftohta
përmes këmbëve të saj të kokallta,
kur shikoja flluskat, që frymëmarrja e saj e rëndë vizatonte në gjumë, ishe ti;
kur gjyshja ndëshkuese më lidhte me litar pas një peme të oborrit,
dhe përjetoja me kënaqësi të fshehtë gjithçka, që gjallonte rreth meje, ishe ti;
kukullat që zhvishte ime motër,
bëmat e saj fëmijërore,
përroi i parë kuqalosh,
lajmëtar i kalimit nga vajzë në zonjushë, ishe ti.
Në ditëlindjet e mia,
rrotulloje akrepat e mi të brendshëm,
duke qeshur tinëzisht,
kur përpiqesha t’i shkurdisja.
Çdokush ka kohën e tij,
të thoja me një ton sfidues,
por ti, xhelatja ime e vogël,
mbështilleshe si gjethnajë e dendur,
rreth kërthizës sime mishtore.
Tani je koha ime – pëshpërite.

Lamtumirë pranverore

Maria ndërroi jetë.
Dua të besoj, që e shtynte çdo javë vdekjen e saj,
me zotimin se do të shkoja ta shihja, në pallatin tonë të vjetër,
në të njëjtin kat që ndanim për shtatë vite radhazi, së bashku.

Maria ndërroi jetë fillim marsi.
Nuk arriti të shihte pranverën belge,
degët e çelura të pemëve,
diellin pranveror,
lulevjollcat mbi bar.

Vdiq, dhe ambazhuri në kat të pestë nuk ndriçonte më,
mbrëmjeve kur kaloja dhe shihja nga dritarja e saj.
Ndoshta mungon, mendoja,
dhe gjithnjë shtyja dëshirën për ta parë,
për ditën tjetër, javën tjetër, muajin tjetër…

Epitaf

E varrosëm pa ceremoni mortore,
pa britma njerëzish e kafshësh, pa lule morti.
Ne vend të dheut, mbulohej nga një peshqir gri,
një lloj qefini i sajuar nga një kalimtar i rastësishëm,
duke i lënë jashtë sytë e mëdhenj jeshilë.
Macja donte të ishte e panjohur, sikurse dhe kalimtari që u kujdes ta mbulonte,
si kortezh i fundit, kushtuar gjallesave te vdekura.

Yllëzat

vlora konushevci View All →

Bloggere, nane, profesioniste ne marredhenie me publikun, perkthyese, agjent sekret shhhhtttt

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: