Rudina Çupi

Rudina Çupi ka studiuar për Gjuhë dhe Letërsi Shqipe në Universitetin e Tiranës në vitin 1997.
Aktiviteti i saj poetik përmbledh katër tituj: [“ Të gjithë të drejtat janë të rezervuara” (2015); “®” (2010); “Shkopsitje” (2006) dhe “Mos ma kujtoni vdekjen” (1993)].
Rudina gjithashtu përkthen dhe shkruan libra për fëmijë, të cilët i kushtohen gjuhës shqipe dhe lexuesit fillestar, si dhe është autore e librave didaktikë për mësuesin për parashkollorin. Ajo ka punuar si redaktore në disa shtëpi të rëndësishme botuese e, së fundmi, edhe si mësuese e gjuhës dhe e letërsisë shqipe.
Veprimtaria e saj letrare për të rritur e fëmijë është vlerësuar me çmime e vlerësime të ndryshme brenda dhe jashtë vendit. Është aktive në medien e shkruar dhe në atë vizive me shkrime letrare e kritike, artikuj publicistikë, intervista etj. I pëlqen të zhvillojë shpesh veprimtari leximi e shkrimi krijues me fëmijët në Shqipëri dhe në Kosovë.

Arti dhe gratë janë fajtorë të mëdhenj

Një komentues futbolli ligjëron si poet.

E bënë dhe artin të përdorshëm!!!
Fundja, të rriturit këtë dinë të bëjnë me
gjërat e çmuara: i zaptojnë.
Le që, pse t’i gjykojmë
ndoshta është më i vlefshëm një Nobel
të këndohet nën dush… Ja, nis e këndo!

Por kujt t’ia vë fajin për venitjen e shpresës
përveçse atyre që kanë fuqinë të krijojnë?

Nga “Maria me Jezusin në krah”
te “Zonja me kone”
ka fare pak fëmijë në art
dhe, rrjedhimisht, edhe në oborre,
(të bësh fëmijë është kaq klasike!)
jo se s’janë interesantë,
por kur gratë panë sesi ia përdorën
bijtë për luftëra e bijat si fajtore
filluan ta ekonomisin krijimin
për t’u mësuar të gjithëve
se jeta jepet për të qenë e hareshme
Njerëzit krijuan çifte jo-bir-bërëse
dhe bota është lehtuar, përnjëmend…
Por arti dhe gratë janë fajtorë të mëdhenj…

2.
Familja është bark.
Ato dhe kishat zbrazen përditë
mbesin si mitra të pabanuara grash,
mitra shpejt do të harrohet si fjalë
“epruvetë” është shumë më moderne
dhe faji nuk mund t’i vihet i gjithi shkencës
që në Barkën e Noes do të hipin veç kafshë,
apo industrisë, që fabrikoi biberonë si gjinj,
ninulla në disk a përralla me zë,
që shpiku nën-nënat me pagesë…
Nga të dobëtit, kanë mbetur vetëm fëmijët.

Fundi i lumtur dhe gratë janë fajtorë të mëdhenj…

Fëmija im ujor

Fëmija im ujor, krejt bardhor,
Lirinë tani ti përhap si syprinë tej-e-tej mes brigjeve-plazhegjera
shtrirë me shpinë, tek luan me lodrat e qiellit e anijet me vela,
i trazuar, i përhënur, i dettë.

Kur brigjet të të marrin, të të afrohen e të të afrohen si kërcënim
të të shtypin e të të hollojnë si lumë,
fëmija im i lëngët, mos u anko e as mos bubutij,
lotët do të të çkripëzojnë,
do të ndihesh ujë i ëmbël siç janë të gjithë lumenjtë
i rrjedhshëm nëpër një shteg
dhe, për ironi, mallin e anijeve të së shkuarës
do t’ia rrëfesh trungjeve që mbart mbi shpinë.

Mos mëso të mallkosh, biri im i ujshëm,
kur të mekesh si dëborë e të tretesh si avull mbi xham
apo tek kalon mes dy pllakave të tokës aq ngushtë
sa mes dy duarve të puthitura për lutje,
atëherë kujto se ke fatin t’i lësh…
ndaj lëri e lëri vazhdimisht
e udhëto për të zbuluar forma të reja të vetes nën shtypje
derisa të kuptosh forcën e qindrafishuar që ke brenda vetes
për të gdhendur shkëmbinj nëntokësorë
për ta gjetur rrugën tënde me thonj
derisa ta shpikësh një të çarë për të gjetur dritën
dhe të shpërthesh, i mahnitshëm, i epërm, ylberor, si një ujëvarë
duke mbretëruar me kurorën e mjegullës
si një mjellmë me aureolë.

A është si turpi liria?

Përshtypja e parë e të qenët e lirë
më ngatërrohej pak me turpin,
ishte si ndjesia e të rriturit që rri lakuriq
e i duket se ajri ngjit.

Ndjen çlehtësi
kur fillon të zhveshësh nga trupi
sende të rënda që të lidhin pas vendit,
për shembull, kur zhvesh atdheun,
e lë si rrobë përdhe e futesh në det…
nëse të merr malli për të, kur të mbërrish në tjetër breg,
shih në krahun e majtë shenjën e vaksinës së lisë
dhe mendo se me vete e ke.

Kur të zhveshësh nga trupi fenë
vërej në lëkurë shenjat mavi të llastikut
që duken të gdhendura, si vidë
dhe çuditu pse shenja është nën kërthizë:
diku mes vendit ku ke qenë lidhur me nënën
dhe vendit ku lidhesh me atë që fle.

Një e dridhur do të kalojë në lëkurë
e do të ndiesh frikë
se mos mbështjella që t’i mban puthitur thelpinjtë
çahet ndonjë ditë e nga farë bëhesh bimë
me rrënjë, kryesisht.
Oh, është ushtria e qimeve moralistë!
Thjesht futi një brisk.

Friku, kur të mësosh se liria është vetmi.

DorëZonjë

Ke thithur ndonjëherë një dorëzonjë?

A e ke futur hundën në lugun e ngushtë
për t’ia thithur krejt erën sa të mbetesh pa frymë,
të ngopësh mushkëritë e të ndiesh se po dehesh?

A e ke futur në gojë rrëzën e petalit
për t’ia thithur krejt ëmbëlinë, për ta ruajtur në kujtesë
atë shije njomështie e të është dukur se më s’do ta gjesh?

A i ke mbyllur sytë fill pas kësaj
e të ka marrë malli për një puthje,
të dorëzohesh me dikë që as fytyrën nuk ia njeh?

Humbu nëpër botë e më gjej,
shijen e dorëzonjës mbaje si hartë:
thirrja e dashurisë dhe unë të pres.

Bulëzat

vlora konushevci View All →

Bloggere, nane, profesioniste ne marredhenie me publikun, perkthyese, agjent sekret shhhhtttt

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: