Merita Bërdica

Merita Bërdica ka lindur në qytetin e Shkodres. Ka mbaruar në degen gjuhë-letërsi universitetin “Luigj Gurakuqi” në vitin 1991 dhe në ketë vit është caktuar si mësuese në këtë qytet. Në 2005 ka emigruar në Itali në provicen Bassano del Grappa, ku deri ne vitin 2016 ka ushtruar profesionin e mësueses në shkollen shqipe brenda në shoqaten “Bashkimi Kombëtar”.
Në fund të vitit 2016 është rikthyer në Shkodër duke marr në dorë edhe njeherë profesionin e mësueses.
Gjatë rikthimit penden e ka lëvruar në shumë evente letrare si në qytetin e Shkodres ashtu edhe jasht saj, duke u shpërblyer edhe me çmime. Pasion të madh e ka edhe fotografinë. Edhe në ketë fushë është vlerësuar me çmim.

Më fal bir

Më fal bir,
në testament kam lanë
një palë lidhëza kundrash.
Kundra me lëkurë dhie.
Tash mendo si m’i zgidh nejet.
Janë të shtrëngueme fort.
Bâsh ke me m’shá,
se bulat e gishtave
ka m’ju ardh era dhé.
Por mos përto,
sepse njaty i kam pasë
rrahje thembrash.
Janë kryeneçe,
dijnë me diftue çdogjâ.
Si i kam hedh hapat pluhun gri,
Si i kam fut në furrë shporetit,
mu térë,
m’ia shtri rrudhat një e nga një,
nga rrebeshi shiu
i nates ma parë.

Të kam lanë një shtëpi,
sajes nga stërgjyshi.
Odat, si me kenë vagona trenit.
Të shkretat ndahen e ndalen
nga flegra sofasë
tek çdo stacion muri
dykapakësh për mikëpritjen.
Dritoret harrakaten nga korrenti,
e çatisë i mungojnë tre tjegulla.
Sa herë murlani, bir perendie,
u ngatërronte ndër to
i arnoja me gjysa copash,
marrë borxh nga axha.

Më fal bir,
mu desh me të ngarkue
në kryq supesh,
tue më pasë barrë,
sepse rrugët moren
një tjetër kah dielli.
As këndej s’i harrova lidhëzat.
S’i ngjanin atyne,
që kam palosë tek testamenti.
U desht m’ia shpërla faqet
me zbardhues hane,
mos m’i ardh era djersë
për mos me ta korit gjakun,
sepse tjera shpresa
e merrnin kundren me të mirë,
e ti duhet me kenë aty ku je sot.
Por prap nejet filluen
me shtrengue dhambët zverdh,
sepse shtëpia e stërgjyshit
ma trazonte shtatë herë naten,
“Si mundem m’i vue
dy drrasa mbi shpindë,
pa të lanë asgja nga mishrat e mi?”

Më fal bir,
në testament kam lanë,
një palë lidhëza kundrash
dhe një varse teshash tanë djersë!

Lumtunia

Tek shtëpia e babës
asht lumtunia.
Zgjim heret.
Ia ndigjon shpirtin orës
nga ana tjetër e murit.
Janë në rr’fim kafes
mes njeni-tjetrit, mesiguri.
Shkoj në guzhinë avash,
tuj tërhek pantoflet,
e përgjumun fërkim sysh,
paditë kujtimet
nga xhepi i këmishës t’nat’s.
Asht pjata e tërhanit tanë zhigla,
anipse s’e ke hangër kaherë,
prep e din,
asht gatim nanet.
Asht ibriku, mbi shporet,
rrfanë sirenë avujsh,
që t’gicilon hunden,
sepse çaji i malit
ta merr fytin me të mirë.
Asht gota e tamlit,
lepin buzët,
se maza len një gisht yndyren,
e mbas shpindet,
fishkullon zani i nan’s,
“Pije bije, se ta kenaq gjoksin!”
Asht jesteku,
atrimi ma i ngusht,
rritje shtatit
e dora saj, me e dallue,
tek kindi i çdo kllefi
pickon petal drandofil’t,
se ma njifte huqin.
Asht cepi i batanijes t’lesht, kuadrate,
që l’mon gushen,
si k’dim përralle gjumit.
Asht floku i bores t’parë,
çarçafat meshë bardhësie
bahen kaçâ pa i hap mirë.
E ndenja lezetshëm
mbas xhamit, mbi shilte,
bahesh shok me trumcakun.
Ai ma qukit gishtin,
unë hapërdaj
dromcat e bukes mbi parvaz,
“Zogu i vogël i han përhera!”
Asht mesdita,
filles lutje ndër dhambët e nan’babës,
si rruza përshkueme në filispajë.
Nuk di sa zgjat …
Përmendem vetëm në fjalen, Amin.
Sofrabezi i ngjet bojës t’çorbes,
e ndëgjes t’fundit zani i babës
del ma i butë se kurrë,
“Të lumshin durt, gru!”

Lumtunia, asht dera e oborrit,
pragu, ku jam.
Gjithçka keka thá!

Drandofili

Ka fjet mbramja. Qielli fik milat hyje.
Kandilat e rrugices shprazen nga venat e gjetheve e duket sikur asgja pëpëtinë. Sofallekut tokë
i krehen bojnat në çdo damar, rrjedhje dëshirueshme për tanë shtëpiat, të cilat kaherë i asht ndigjue dikutek gërsitja e kanatave. Bile edhe micat mbi çatia kanë ndalë vrapin. Oborreve ju ka ra një nûr bukurie e kur shofin vedin tek pasqyra e ujit pusit gadi sa s’ju bjen të fikët. Një zhurmë prish rahatllekun e ndejes dhe darka hap veshët për me dit’ ç’ka po ndodh? Njaty tek arkapia, mshehje hije lëshuem nga rrëmuja e lulekaçes, ku truma ka mbledh rreth vedit gjygymat e darkes…bash njaty bri avullis hana pregohet vjeshtes me shpërthime të padurueshme, tue mbështjellë drandofilen përqafë.
Ohhh, si ia shumbullon shaminë e kresë, krelat xajnë sytë e shkruem!
Veç me e pá. Zhurma shkaklon lulekaçen e hyjet fillojnë ndezin vedin një nga një. Helbete dojnë me dît’ gjithçka e me thashethemnue tek njani-tjetri.
S’duron syni…molisë pushtim puthjesh, sa cepi i buzës arrin me paditë ujëvara loti. Zgaqja mikluese sa pak i supit fut zjermin në krahanor.
Ban pak fresk. Me ta kâne ndoj gjâ mbi shpinë. Po, ku pyet dradofilja. Zjermi i ka hy përpalcë. E kështu hana tërhek marren nga nuri i skuqes, pak nga pak. Drandofilja s’b’za tue kundrue moshen mbi rrasat e pusit, e në motet e moshes nis bubrrimi psherëtim llastimi, si në rini. Asht rikthim. Rikthim mbas shumë kohësh.
Ajo s’don m’ia dit ma, se a e shef kush, …a kanë me e përfolë mbas çdo çamje dyersh mëdhaja. A ka me korit babën, apo nanes ka m’ia vu çullin.
Sa e sa e ka prit andjen e një kësaj mbramje. Me nétë tana i asht ulë në gjunjë lutjes prarueme e sirtari hyje ka flakërue qirin, ku shalldani si vulë germash s’ka harrue m’ia kendue melodinë para se gjumi përkundte qerpikun, zi fût.
Tash fresku ka mbulue odën, levand hane. Tyli fëshfërim ambël shtrimjen mbi qylym. Ofshamet zani nën këmishen nejlon, çam palash anë e përtej. Harbohen afshët e lëkures l’mutë bulë gishtave. Gemi vjeshtë përkthyem pendë ari ngadalson ndejshëm ecjen pupël fishkëlluese, sa ajri përshqet ndër neje dërrasash, mbasi qylymi ia ka nxjerrë bojen ngaqë asht ba zhubël nën trupa.
Dega e pemës prushzon në mrendësi, shpërthim marrëzie.
Kokrrat mëndafshta çelin qiellin e shtatë, e hana si eshka mes vjamit bahet pror’ i buzëve ngjizë, langëzim shegë, sa asht shtrydh. Avash-avash kapërthimi i trupave çliron frymën dehëse…tue marrë frymë thellë, thellë e ngimja pshëretim lehtë për andrren, të cilen nata e futi në arken e ndryme.
Pa lind nadja mirë…bash tek arkapia, e mshehun nga derdhja e lulekaçes, hana ia mbërthen pullë më pullë kotullën drandofiles..shenjue buzën në vjeshtë.

Buzëmramja

Mbramë ra shi i dashur.
Buzëmbramja, teprica e dites, asht cepi ku shkëput Leonard Cohen. E ndigjon symbyllun, mbështetun tek shpinda e kolltukut.
Gota e venes krijon qetësi hijes,
që stërzgjatet në mur, si degët e thata të këtij dimri acart. Kështu i duket sikur dikush tjetër asht mbrapa. S’lëvizë. Në fakt s’ia ka anda mungesen.
Por, gjithçka asht vetmi.
Edhe koperta e lesht, e cila ia ka mbulue kambët. Edhe rriskat e mollës të pjekuna në prush, që lajnë shije të hollë, anipse janë tuj mbarue s’çohet me marrë një tjetër, sepse s’ka dëshirë m’iu prish gacave gdhëndjen. Janë kaq të brishta, sa lutet që edhe nadja t’i ruajnë njashtu. Ngazëllejnë, bukuroshet, oxhakun e hijes të stërzgjatun i mshojnë fort përflakje bojnash mbi mollëzat e faqeve, sa i kotuni rrotullohet si flutur.
Struket në rahati.
Gjatë përpëlitjes të qepallave shef librin “Femrat” e Bukowskit”, cili për dy netë rresht i kaloi ndër sy, sa edhe gjyslykët ju mjegulluen ma shumë se duhet.
S’din pse i erdhi kjo etje kaq e ethshme?
Ndoshta gratë ndër rreshtat e shkrimtarit s’i ka has askund. Andaj i sillen ndërmjendje për m’ju dhanë hapsinën e duhur.
E ndoshta kjo darkë, ky shi me rrshekë asht krijue apostafat për to.
Gratë e Bukowskit janë laike.
I falen territ me bojna të zeza recë.
Asaj zezes krejt atllasit e shkallës drunjtë ju japin shkëlqimin deri tek nejet e fundit, sipas naltësisë të takave, që gërsasin majen kur ulen poshtë. Tulla e kuqe kabare nën driten e qirinjve zhbahet gri, sepse burrat çirren me gërmazin e hapun, stivë gotash whisky. Tymi i duhanit asht shekullor. Skulpturon çehre rrudhash dhe kuqërremta vjeshtë vyshket ndër dy thonjtë e parë.
Diku asht e varun një foto e Marylin Monroe. Askush s’ka vu re shtrëmbjen e kornizes. Bërtet gërmazi i tyne…çirret, si ujku i mplakun në janar.
Ato i falen dëfrimit, ashtu siç dojnë pijanecat e kollarisun parfumesh papion, që shkyhen nën jargavitjen mes letrave bixhozit. Tash s’kanë nevoj as për maska zotnit. Fytyrat janë njësoj, njësoj ora, njësoj ardhja
Ato i falen lakuriqsisë mbas perdeve, e depërtimi mbet shushatje. Gjinjët, si mjelmat mbi liqenin kallkan, hapërdajnë copa të mermerta në horizonte e puthja bjen pré mbi lëkuren e lëmut, njashtu si pika e ujit që këputet nga shkrirja e hejve. Naiviteti i trupit rrëshqet në çarçafat pafund e format posejduese ngjajnë me shampanjen, kur zhurma e saj turbullon derdhjen në gotë.
E kështu gjithçkaja arrin tek pianoja. Çdo petal kuqe e gjak’t shpërthen një rrefim i gjallë ngjethës, sa s’e len m’u kapërdi mirë, sepse gratë e Bukowkit janë laike, recituese, këngëtare, shfrenuese derisa trupi ju shpërfillet e harresa vjen avash, avash, si vdekja që t’i akullon gishtat e kambëve në fillim.

Bulëzat

vlora konushevci View All →

Bloggere, nane, profesioniste ne marredhenie me publikun, perkthyese, agjent sekret shhhhtttt

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: